„jezioro” – arnaldur indriðason

Nie piałam z zachwytu po przeczytaniu „W bagnie” ani „Grobowej ciszy” – ot takie sobie kryminały, przeciętne całkiem, niezapamiętane zupełnie. Po „Jezioro” sięgnęłam więc bez szczególnych oczekiwań. Tyle, że to, co znalazłam w środku poruszyło mnie całkiem solidnie. Myślę, że sklasyfikowanie tej ksiązki jako kryminału jest bardzo krzywdzące. Sama intryga, choć bardziej uzasadnione byłoby stwierdzenie „próba rozwiązania kryminalnej zagadki sprzed lat” schodzi na plan drugi. Dlatego też uważam, że określenie „Jeziora” jako kryminału to nieporozumienie, czytelnik oczekuje bowiem pewnych konkretnych, przypisanych temu gatunkowi cech i jeśli nie spróbuje darować sobie spojrzenia przez pryzmat kategorii poczuje się zapewne rozczarowany. Nie będzie wartkiej akcji, nagłych jej zwrotów, nie ma oplatającej wszystkich intrygi, a i zakończenie nie wydaje się szczególnie zaskakujące, policjant Erlendur to jakaś ciapa, a jego ludzie mało lepsi – policjantka Elinborg  zajmuje się głównie swoją książką kucharską, jedynie Sigurdur Oli wykazuje w tym gronie odrobinę… hmm… energii w działaniach. Tak naprawdę pierwsze skrzypce gra tu tragiczna historia Tomasa – Islandczyka, studiującego niegdyś w NRD. Poruszający opis systemu totalitarnego, strachu, rozczarowania, nieustannej inwigilacji i walki młodych ludzi o to, by coś się zmieniło. Niesamowita atmosfera powojennego Lipska stanowi tło indywidualnego dramatu. Tomas – zagorzały socjalista wyjeżdża do NRD na studia, tam poznaje młodą Węgierkę – Ilonę, zakochuje się ze wzajemnością. Niebawem odkrywa, że Ilona spotyka się z grupą młodzieży o poglądach antysocjalistycznych. Dzięki dziewczynie i jej znajomym oraz na podstawie własnych obserwacji Tomas dostrzega, że to, co dzieje się w NRD niewiele ma wspólnego z ideałami, w które wierzy. Pewnego dnia jego ukochana zostaje aresztowana i znika bez śladu. Mimo upływu czasu Tomas nie może zapomnieć o Ilonie, wraca do Islandii, ale nigdy nie udaje mu się ułożyć sobie życia. Po latach dowiaduje się, że Ilonę zatrzymano, gdyż doniósł na nią jego przyjaciel. To odkrycie sprawia, że Tomas zostaje mordercą.

Tę lekturę czyta się doskonale, choć historia Tomasa to materiał na inną powieść. Trudno mi właściwie ocenić „Jezioro”, bo pierwszy raz od dawna po przeczytaniu książki czuję się w nią emocjonalnie zaangażowana. Wiem, że brzmi to dziwnie, ale nie potrafię lepiej tego wyjaśnić. „Jezioro” jest przede wszystkim o człowieku, o miłości, złości, niemocy, o pustce i samotności, o życiu wspomnieniami i duchowej śmierci za życia. To książka o krzywdzie, o tym jak niewiele w obliczu systemu znaczy jednostka, o zdradzie, fałszu i naiwności. Jest o wszystkich odcieniach emocji. Nie tak trudno je dostrzec, wystarczy przestać próbować umieszczać tę opowieść w odpowiedniej szufladce. Polecam:

http://www.wab.com.pl/?ECProduct=1358&ec=mroczna-seria

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s