„prawda” – michael palin

Lektura lekka, łatwa i całkiem przyjemna. Czyta się właściwie… migiem. Historia niezbyt wymyślna i dość przewidywalna. Głównym bohaterem jest Keith Mabbut, dziennikarz aspirujący do miana pisarza, przeciętny człowiek z przeciętnymi problemami. Keith boryka się z brakiem pieniędzy i swoim artystycznym niespełnieniem, jego relacje z synem najlepiej określa słowo „trudne”, żona chce rozwodu, a on sam podejmuje nieudolną próbę zainteresowania swoją osobą kobiety, w której widzi potencjalną towarzyszkę życia. Propozycja napisania biografii znanego ekologa Hamisha Melville’a sprawia, że nagle życie Mabbuta nabiera tempa. W pogoni za, unikającym dziennikarzy jak ognia, Hamishem, Keith trafia do Indii. Wyprawa okazuje się być jednym z najważniejszych doświadczeń w jego życiu. Na własne oczy ogląda zagładę świata miejscowych plemion i coraz bardziej angażuje się w kwestie ochrony środowiska naturalnego. Tyle, że bohater ksiązki Mabbuta wcale nie jest święty, ma na swoim koncie mniejsze i większe grzeszki, a wydawcy coraz natarczywiej domagają się ukazania ciemnej natury Hamisha Melville’a.

Fabuła idealnie nadająca się do ekranizacji, ale obawiam się, że jeśli kiedykolwiek powstanie na podstawie „Prawdy” film, to będzie jedynie kolejną produkcją przygodowo-sensacyjną, ani dobrą, ani złą.

Warto zaznaczyć, że w książce znajdziemy wątek polski w postaci dość charakternej (moim zdaniem) żony głównego bohatera – Krystyny. Nie zabrakło też dylematów moralnych z kategorii „mieć czy być?”, jest polityka, biznes i duże pieniądze, naiwna wiara w ideały i przemiana głównego bohatera. Krótko mówiąc – wszystko, co mieć powinna typowo wakacyjna lektura.

To nie jest książka, którą się zapamiętuje. To książka, przy której się odpoczywa.
http://www.insignis.pl/book/index/76/Prawda.html

Reklamy

„mick. szalone życie i geniusz jaggera” – christopher andersen

Po przejściu pięciu lat filologii polskiej zostają człowiekowi różne rzeczy, a to miłość do książek, a to fascynacja jakimś konkretnym gatunkiem literackim, pisarzem lub epoką, a to odwieczne pytanie: „do czego mi ta gramatyka historyczna?”. Może być i tak, że zostanie człowiekowi przemożna chęć pisania o… wszystkim, tylko nie o tym, co trzeba. Tak i w moim przypadku było, ale że, jak głosi bohater pewnej reklamy pewnego banku, w życiu potrzebna jest równowaga – skoro została mi chęć pisania, musiała też pozostać jakaś niechęć. Została. Niechęć do biografii, monografii i tekstów innych a obszernych o ludziach. To straszne, ale po studiach nie przeczytałam chyba żadnej biografii z własnej i nieprzymuszonej woli, cegły o Kochanowskim śnią mi się bowiem do dnia dzisiejszego po nocach.

Traf chciał, że do rąk moich trafiła biografia Micka Jaggera. Pomyślałam sobie: „No masz ci los albo babo placek! Formy takowej nie znoszę, a fanka ze mnie Rolling Stonesów jak z koziej d… trąba”. Czytać zaczęłam jednak, bo trzeba było, skoro się zobowiązań podjęłam to wypadało się z nich wywiązać. Nie wiem właściwie kiedy „zleciało” te czterysta stron. Proces czytania „Micka…” przypominał stan hipnozy, od lektury nie sposób było się oderwać. Świetnie napisana biografia, prawdziwa książka z charakterem, w dodatku z charakterem Jaggera, który został przedstawiony jako seksoholik, człowiek pragnący bliskości, panicznie bojący się samotności, a jednocześnie jakby niezdolny do monogamii, przez co krzywdzący bliskich sobie ludzi. Mick, z kart biografii pióra Andersena, to także genialny muzyk i biznesmen oraz fatalny aktor. Nieprzewidywalny, spontaniczny, czerpiący z życia pełnymi garściami, umiejący okazać całą gamę uczuć jako ojciec – od obojętności po szczerą troskę, kochający syn, trudny przyjaciel. „Mick” to opowieść o człowieku wielowymiarowym, autor ukazuje Jaggera w różnych życiowych rolach, opisuje jego wcielenie sceniczne i prywatne, relacje z ludźmi, mocne strony i słabości.

Wątkiem, który chyba dominuje przez większość dzieła Andersena, to kwestia seksualności wokalisty Rolling Stonesów. Andersen pisze o tysiącach kobiet, z którymi sypiał Jagger, ale też o jego intymnych związkach z mężczyznami m. in. z Davidem Bowie. Co ciekawe, w książce pojawiają się też opinie, że słynny Mick tak naprawdę szczerze kochał tylko swoich rodziców i… najlepszego przyjaciela Keitha Richardsa. Czegokolwiek by jednak nie powiedzieć o Jaggerze, niewątpliwie za życia stał się legendą, a tego typu książki, stanowią kolejne potwierdzenie jego nienaruszalnej pozycji w historii muzyki i show-biznesu. Polecam bardzo:

 

http://www.insignis.pl/book/index/66/Mick–Szalone-zycie-i-geniusz-Jaggera.html