„pokolenia. wiek deszczu, wiek słońca” – katarzyna droga

Czasami zastanawiam się, jakim cudem, udaje mi się ciągle coś czytać, skoro sama przed sobą przyznaję się jedynie do miłości do kryminałów i thrillerów… Cóż, bardzo możliwe, że wynika to z przekonania, iż żeby czegoś nie lubić trzeba to najpierw poznać, trzeba tego spróbować. Również z racji tego, że moja praca opiera się częściowo na czytaniu książek, zdarza się, że w moje ręce trafiają publikacje kompletnie nie z kręgu moich zainteresowań czytelniczych. Tak trafiła do mnie książka „Pokolenia” Katarzyny Drogiej. Wiedziałam o niej tyle (o książce, nie o Katarzynie), że jest tam mocno rozbudowany wątek podlaski. Kiedy więc usłyszałam słowo „saga” w kontekście „Pokoleń”, przyznaję – zmroziło mnie. Oczyma wyobraźni widziałam już serię niekończących się nieszczęśliwych miłości, zdrad, intryg z przemijaniem, śmiercią i, oby, zmianami społeczno-kulturowymi w tle, i chociaż to wszystko w „Pokoleniach” znajdziemy, ma w sobie ta książka jakąś magiczną siłę, sprawiającą, że losy głównych bohaterów – Janki i Leszka, wydają się chwilami dziwnie znajome, a sami bohaterowie – bliscy.

Katarzyna Droga zbudowała powieść wielopłaszczyznową i każdy czytelnik sam może wybrać to, co jest dla niego najważniejsze. Mnie poruszył przede wszystkim obraz pokolenia wojny – ludzi, którzy przetrwali strach, głód, poniżenie, umknęli wszechobecnej śmierci. To opowieść o ludziach, każdego dnia próbujących jak smakuje „normalność”, drżących na sam dźwięk słowa wojna, zmuszonych budować swą dorosłość, wolność, niezależność na zgliszczach, skazanych na wieczną walkę z pamięcią i niepamięcią, z demonami przeszłości, zmagających się z odpowiedzią na pytanie o sens i wartość własnego istnienia, rozpaczliwie pragnących żyć pełnią życia, a jednocześnie zaszczutych przez nowy System, rozczarowanych tym, że rzeczywistość niewiele ma wspólnego z wizją świata, o który walczyli ich ojcowie, bracia, wujowie lub oni sami.

Białostoczanie odnajdą w „Pokoleniach” cudowny, plastyczny opis miasta podnoszącego się po wojnie, obraz rodzącego się środowiska inteligencji, którą władze partyjne próbują trzymać w ryzach: obietnicą, prośbą i groźbą.

Są też indywidualne historie: banalne, śmieszne, poważne, tragiczne. Jest miłość spełniona i ta, która spełnić się nigdy nie mogła, jest romans i zdrada, zabójstwo z miłości/zazdrości, jest szaleństwo po stracie dziecka , jest choroba i próba losu, jest czas weryfikacji – kto przyjaciel, kto wróg. Są małżonkowie i kochankowie, matki i córki, siostry i bracia, ojcowie i synowie. Jest w końcu tajemnicza rzeka Narew, dziwnie przypominająca życie: z zakrętami, wirami, wylewająca wiosną, by latem znów powrócić do koryta, biegnąca uparcie przed siebie.

„Pokolenia” czyta się znakomicie, główni bohaterowie niemal natychmiast zyskują sympatię czytelników. Akcja toczy się szybko, nie ma czasu na nudę. Ku mojemu zdumieniu, udało się autorce uniknąć przegadania (przy takiej opowieści? – chylę czoła!), pojawia się za to żonglowanie czasem : historia Janki przeplatana jest wstawkami z współczesności , obrazami Warszawy z 2012 roku.

Najistotniejsza jest jednak w tym wszystkim prawda, bowiem bohaterowie „Pokoleń” żyli naprawdę – w tym sensie książka ociera się o dokument. Wydarzenia opisane przez Katarzynę Drogą to prawdziwa historia rodziny autorki.  Świadomość tego również wpłynęła na mój sposób patrzenia na tę książkę, doskonale bowiem rozumiem chęć sięgnięcia do życia przodków, potrzebę umocnienia poczucia własnej tożsamości i ocalenia od zapomnienia ludzi, których kochamy.

Polecam  więc bardzo serdecznie:

http://onepress.pl/ksiazki/pokolenia-wiek-deszczu-wiek-slonca-katarzyna-droga,pokole.htm

fot. materiały wydawnictwa
fot. materiały wydawnictwa

Tytuł: Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca

Autor: Katarzyna Droga

Wydawnictwo: Helion

Rok wydania: 2014

ISBN: 978-83-246-7721-4

Reklamy

„jesteś cudem” – regina brett

Przez wiele lat z pogardą myślałam o wszelkich przewodnikach, poradnikach (no chyba, że dotyczyły pielęgnacji roślin) i literaturze motywacyjnej. Uważałam za absurd pisanie i czytanie takich „wytworów”. Uwielbiałam marnotrawić czas, ale wołami by mnie nie zaciągnięto do czytania TAKICH książek. Niestety, nie zawsze stać nas na wykrzesanie z siebie wystarczająco dużo empatii, by pojąć potrzeby innych. Nie byłam pod tym względem wyjątkiem. Potrzebę istnienia literatury motywacyjnej, potrzebę pisania o własnych, traumatycznych przeżyciach, a w końcu potrzebę wspierania słowem innych ludzi pojęłam dopiero wtedy, gdy mnie samej przydarzył się tzw. „gorszy okres w życiu”. Może nie stałam się fanką przypowiastek o szczęściu wynikającym z nieszczęścia, ale… tak, przyznaję – ludzie potrzebują wsparcia i z różnych względów szukają go także w słowie pisanym.

Tak się złożyło, że czytałam także poprzednią książkę Reginy Brett „Bóg nigdy nie mruga” i mam porównanie – „Jesteś cudem” jest o niebo lepsza! To zbiór pięćdziesięciu opowieści, felietonów, nazwanych przez autorkę lekcjami. Każda lekcja niesie pewne przesłanie, ilustruje prawdy, które właściwie powinny być oczywiste… problem w tym, że nie są. Regina Brett nie jest czarodziejką, nie ma magicznych mocy, a ta książka nie da nikomu szczęścia. Nie ma tu cudownych odkryć, wręcz przeciwnie – wszystko, o czym pisze autorka znamy i widzimy na co dzień, tytuły niektórych rozdziałów, na pierwszy rzut oka, są banalne! Mimo to, daleka jestem od nazwania tej książki bezwartościową czy niepotrzebną. Czasami bowiem trzeba wskazać na coś palcem, by uświadomić ludziom ich własną siłę, pokazać inny sposób na życie, zwrócić uwagę na dawno zapomniane wartości. Wiem, że brzmi to nieco patetycznie albo śmiesznie, ale nie zrozumie potrzeby ciepła ten, który nigdy nie poczuł chłodu. Kto nie upadł, ten nie wie jak trudno jest powstać. Wszystkim, którzy się potknęli w życiu, polecam tę książkę. Kto wie? Może i Wy staniecie się kolejnym cudem…

http://www.insignis.pl/book/index/79/Jestes-cudem.html

fot. materiały wydawnictwa
fot. materiały wydawnictwa

Tytuł: jesteś cudem. 50 lekcji jak uczynić niemożliwe możliwym

Autor: Regina Brett

Przekład: Olga Siara

Tytuł oryginału: Be the miracle. 50 Lessons for Making the Impossible Possible

Wydawnictwo: Insignis Media

Rok wydania: 2013

ISBN: 978-83-63944-24-7

…pozwól mi płakać. proszę…

…przestań mi się śnić. proszę. bo to zakrawa na sadyzm. co noc obmywasz mi stopy falą ciepłych wspomnień, dławisz niezmierzony żal, by rankiem pozwolić mu rozlać się na nowo…

…przestań mi się śnić. proszę. zwłaszcza w te noce czarne, gdy wchodzisz jej butami w moje sny, potęgując i tak przytłaczające uczucie nic-nie-wartości, gorszości, niższości i podrzędności…

…przestań mi się śnić. proszę. odbierać tę siłę, którą dałeś sprawiając, że czułam się bezpiecznie w kokonie twych ramion, wtulona w twoją wiarę we mnie, twą nienaruszalną dobroć…

…pozwól mi płakać. proszę. wylać na zewnątrz tę rwącą rzekę, która przytula mnie do swego dna za każdym razem, gdy z uśmiechem na twarzy padam ci w objęcia…