„last minute. 24 h chrześcijaństwa na świecie” – szymon hołownia

Jak już wspominałam, bodajże przy okazji Androsiuka, mam tak skonstruowany umysł, że nie czytam tego, co wszyscy, chyba, że muszę. A już na pewno nie sięgam z własnej woli po coś, co zostało stworzone ręką kogoś o statusie celebryty. Długo udawało mi się unikać czytania Szymona Hołowni, nie dlatego, że nie lubię, a dlatego, że celebrytą jest, czemu zaprzeczyć nie sposób. W końcu jednak dłużej się nie dało, w ramach wypełniania obowiązków służbowych nabyłam książkę, poszłam na spotkanie autorskie, po czym zaczęłam czytać…

Nie mam nic przeciwko religii, choć Boga w literaturze nie lubię, akceptuję fakt, że jest w ludziach potrzeba pisania o wierze, religii, doświadczeniach duchowych itp. Poza tym sięgając po książkę z „chrześcijaństwem” w tytule, trudno spodziewać się, że tematów wyżej wymienionych uda się uniknąć. Nie mam też nic przeciwko katolicyzmowi (ani jakiemukolwiek innemu wyznaniu, o ile nie wpycha się z buciorami w moje życie), całe życie spędziłam w kraju uważanym za katolicki, wśród przyjaciół katolików i żyje mi się nawet całkiem przyjemnie, choć sama katoliczką nie jestem. Przyznać jednak muszę, że kiedy wstęp książki zaczyna się słowami: „Napisałem tę książkę po to, by przeciętny polski katolik…” to mam ochotę zakończyć lekturę zanim ją rozpocznę. Przemogłam się jednak, przez wstęp przebrnęłam, do treści właściwej dotarłam.

A tam… zbiór wywiadów, z ludźmi z całego świata. Pierwsze mnie nudziły, choć im dalej brnęłam, tym łatwiej było mi wyciszyć antycelebryckie uprzedzenia i niesmak popierwszozdaniowy. Całkiem szybko, bo w okolicach księgarza-świra z Guam, zaczęło być ciekawie, przy Kasisi się popłakałam, a przy Bussy-en-Othe zaczęłam odnajdywać znajome emocje.

Każdy z tych wywiadów jest inny, światopogląd rozmówców autora to cała dostępna paleta barw. Łączy ich jedno – są związani z chrześcijaństwem, działają na rzecz jego rozwoju, choć w zależności od miejsca i własnych przekonań, czynią to w sposób od standardowego, znanego Polakom jak wspólna modlitwa, po zupełnie abstrakcyjny w naszym kraju, jak opracowywanie alfabetu dla języka, którym posługuje się kilkaset osób. Hołownia poprzez rozmowy, ukazuje, nieraz skrajnie różne, odcienie chrześcijaństwa. Tło dla tych rozmów, stanowią opisy sposobu życia ludzi w danym miejscu na świecie, ich mentalności, postrzegania rzeczywistości, dotykających ich problemów, jest to więc podróż, pozwalająca odkryć jak chrześcijaństwo funkcjonuje w różnych zakątkach ziemi. Całość okraszona jest obserwacjami poczynionymi przez autora, ale też jego własnymi przeżyciami, emocjami.

Wnioski po lekturze nasuwają się same: Polacy powinni poważnie zastanowić się nad znaczeniem słowa chrześcijaństwo. Prawdę powiedziawszy dochodzę nawet do wniosku, że najwyższa pora zacząć się wstydzić tego jaką formę chrześcijaństwo przybrało w Polsce, bo rasizm, antysemityzm, brak poszanowania dla jakiejkolwiek formy inności w mentalności sporej grupy tzw. „prawdziwych Polaków” wciąż nie stoi w sprzeczności z wartościami chrześcijańskimi. I to dopiero jest chore!

A książkę gorąco polecam, choć celebryta napisał ;-):

http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,3523,Last-minute

Reklamy

o oswajaniu, tożsamości, potrzebie przynależności i innych takich

Człowiek ma potrzebę porządkowania świata, stwarzania kategorii dla określenia nieokreślonego, wymyślania nazw dla rzeczy i zjawisk dotychczas nienazwanych. Dzięki takim procesom oswaja nieznane, obce, a przez to przerażające. Boimy się tego, czego nie wiemy – może stąd wynika pragnienie posiadania planu, kalendarza, rozkładu… możliwość planowania jest jak możliwość przewidzenia, schematyczni, niczym nie zaskakiwani ludzie czują się bezpiecznie. Chaos burzy spokój zarówno funkcjonariuszy BOR-u, jak i sklepowej. Są jednak tacy ludzie, którzy do chaosu dążą, wówczas czują się w swoim żywiole, ale nawet oni potrzebują poczucia bezpieczeństwa, a to jest im w stanie zapewnić jedynie jakiś punkt stały, element obecny zawsze. Dla jednych jest to praca, dla innych własne cztery ściany, coraz częściej tę funkcję przejmują przedmioty i zjawiska materialne. Jest jednak grono ludzi, którzy poczucie bezpieczeństwa odnajdują w drugim człowieku. Najpierw się z nim oswajają, potem zaczynają ufać, następnie wierzą, że oto znaleźli w życiu punkt stabilizujący huśtawkę, w której żyją. Tacy ludzie w 99,9% przypadków przeżyją gorzkie rozczarowanie i falę mdłości, gdy huśtawka ruszy na nowo i nie będzie bezpiecznika w postaci drugiego człowieka. To jak musieć nauczyć się żyć od nowa, ale mówią, że można…

Jest jednak coś, co każdy buduje w życiu sam, co każdy sam musi odnaleźć – tożsamość. Większość chyba nawet się nad tym nie zastanawia, społeczeństwo wymyśliło bowiem taką mnogość kategorii, że rodząc się niemal zawsze zostajemy do jakiejś przypisani. Polacy, Anglicy, Irakijczycy, protestanci, katolicy, muzułmanie, klasa robotnicza, intelektualiści, bezdomni… niezależnie od naszej woli trafiamy gdzieś zawsze. Czasami rodzi się bunt, ale prawda jest taka, że zbyt mocno chcemy być przynależni gdziekolwiek, by zastanowić się nad własnym ja, własną wartością, tym, czego chcemy, nad własnym poczuciem tożsamości.

Kiedy 1,5 roku temu zaczynałam studia miałam w głowie chaos, mnóstwo wątpliwości i rozpaczliwą wręcz potrzebę odpowiedzenia sobie na pytanie kim jestem. Obywatelstwo mam polskie, nazwisko ponoć ukraińskie, a rodzinę na granicy z Białorusią. Naiwnie sądziłam, że ucieczka od tej nieokreśloności pozwoli mi odnaleźć moje małe miejsce w świecie, gdzie czułam się nijaka, przezroczysta, bezwartościowa. Otóż nic z tego, jestem „nasza” i „tutejsza”, ocieram się o różne narodowości, wyznania i statusy społeczne, każda próba wyboru jednej rzeczy z szeregu możliwości wytwarza poczucie straty. Nie pomaga nazywanie i określanie, ja nie mam tożsamości, gubię się, potykam o kamyczki, brodzę w błocie, wywracam się zaplątana we własne myśli. Nie potrzebuję przynależeć gdziekolwiek, chciałam przynależeć do drugiego człowieka. I znalazłam się w grupie 99,9%. Kolejny błąd, kolejny siniec – jeszcze grubsza maska.